دیشب که بارون اومد!!!!!

خب قصه ما از این قراره که من بعد از کاهش مشکلات پس از زایمان که برام پیش اومده بود تصمیم گرفتم پیاده روی رو شروع کنم صد البته همراه همسر و پسرم. و این خودش تجربه جدیدی برای من و همسرم محسوب میشه که شامل تعویض پوشک، تغذیه و لباس پوشاندن به پسرم می باشد!!!! گاهی مجبوریم برا یک ساعت پیاده روی، یک ساعت رو هم صرف آماده سازی کنیم. تازه تضمینی هم وجود نداره که قند عسل بیرون گشنه نشه یا در کل اصلا حال بیرون اومدن داشته باشه!!!!! خب اونم برا خودش صاحب نظره!!!!

القصه این پیش درآمد رو گفتم که شرح دیشب خوب به دلتون بشینه.دیروز جمعه بود و ما عزم کرده بودیم که غروب جمعه رو بریم بیرون قدمی بزنیم. مراحل رو گام به گام پشت سر گذاشتیم . پسرم شیرش رو خورد و پدرش در حالی که من آماده می شدم لباس هاش رو پوشوند البته با مقاومت سختی از جانب پسر روبرو شد که من صداش رو می شنیدم!!! بالاخره سه تایی آماده و تر تمیز از در خونه رفتیم بیرون که چشمتون روز بد نبینه و اینطوری حالتون گرفته نشه.از آسمون قطراتی می بارید به نام باران که انسان را خیس می کرد!!!!

حالا می تونید تصور کنید منو با لب و لوچه آویزون که قند عسل رو بغل کردم و اومدم توی خونه و نکته حیرت انگیز که پسرک من غش غش خندید! وروجک از اولم حال ددر نداشت و همچین که برگشتیم یه حالی کرد که نگو!!!!! 

اینم شد قصه همدستی بردیا و باران